«Θα σφάξω τον παπά μου όπως σφάζει τες τσούρες» και «θα τον σκοτώσω όταν μεγαλώσω, αν ξανακάνει τη μαμά μου να κλαίει», έλεγε ο Στυλιανός, ο οποίος έχασε τη ζωή του από αυτοχειρία τον Σεπτέμβριο του 2019, σύμφωνα με τη δασκάλα ειδικής αγωγής στο πρόγραμμά του στην προδημοτική και την Α’ Δημοτικού, η οπο΄΄ια κατέθεσε ως μάρτυρας κατηγορίας ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας.
Η μάρτυρας, Χ.Κ., αφού διάβασε την κατάθεση που είχε δώσει το 2020 σε έναν εκ των ποινικών ανακριτών που διερευνούσαν την υπόθεση, ανέφερε κατά τη σημερινή δικάσιμο ότι, όταν ο Στυλιανός ήταν πέντε ετών και φοιτούσε στο νηπιαγωγείο, η ίδια συμμετείχε στην αξιολόγησή του μαζί με τη δασκάλα του και τη λογοθεραπεύτρια, στο πλαίσιο της διαδικασίας που ακολουθήθηκε για να διαπιστωθούν οι εκπαιδευτικές του ανάγκες. Μετά την αξιολόγηση, η Επαρχιακή Επιτροπή Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης αποφάσισε την παροχή ειδικής αγωγής στο παιδί για λίγες ώρες εντός της εβδομάδας.
Αφού άρχισε να αναλαμβάνει ώρες ειδικής αγωγής στο πρόγραμμά του, η μάρτυρας ανέφερε ότι η συμπεριφορά του Στυλιανού ήταν ιδιαίτερα έντονη μετά τα Σαββατοκύριακα, όταν ερχόταν στο σχολείο «πολύ αναστατωμένος». Περιέγραψε ένα παιδί που ήταν συνήθως «κατσουφιασμένο», δεν χαλάρωνε και «δεν ήταν χαμογελαστό», ενώ χρησιμοποιούσε εκφράσεις που, όπως είπε, δεν συνήθιζαν να χρησιμοποιούν παιδιά στην ηλικία του.
Μιλώντας για όσα της έλεγε για τον πατέρα του, η μάρτυρας ανέφερε ότι ο Στυλιανός έλεγε «θα σφάξω τον παπά μου όπως σφάζει τες τσούρες», συνοδεύοντας τα λόγια του με χαρακτηριστική κίνηση. Όπως έδειξε στο Δικαστήριο, με το αριστερό χέρι κρατούσε το κεφάλι προς τα πίσω και με το δεξί έκανε κίνηση σαν να κρατούσε μαχαίρι και έκοβε τον λαιμό από αριστερά προς τα δεξιά.
Επίσης, όπως είπε, ο Στυλιανός της έλεγε «θα τον σκοτώσω όταν μεγαλώσω αν ξανακάνει τη μαμά μου να κλαίει». Όταν τον ρωτούσε τι είχε συμβεί, το παιδί δεν της απαντούσε.
«Όταν τον ρωτούσα τι έγινε, σταματούσε να μιλάει. Επέμενα αρκετές φορές με διάφορες ερωτήσεις, αλλά δεν απαντούσε», κατέθεσε.
Πρόσθεσε ότι τις Δευτέρες ερχόταν στο σχολείο ιδιαίτερα αναστατωμένος και, αφού τον φρόντιζε και τον καθάριζε, προσπαθούσε να συζητήσει μαζί του, ώστε να εκφράσει όσα τον απασχολούσαν.